Henri de Toulouse-Lautrec (1864 – 1901)

Henri de Toulouse-Lautrec is afficheontwerper, schilder en chroniqueur van zijn tijd (de ‘Belle Epoque’). Hij is ook een decadente aristocraat, die er genoegen in schept de vunzigheid, politieke wanorde, hypocrisie, en de eenzaamheid van zijn tijd uit te beelden. Hij schetst de verschoppelingen uit zijn maatschappij, in hun intiemste momenten. Hij kan dit omdat hij zelf ook die kapotte mens is, die deel uitmaakt van de zwarte nacht van Parijs. De kunstenaar vooral, die kijkt en weergeeft, zonder te moraliseren, zonder pretentieus commentaar.

Toulouse-Lautrec tekent en schildert de bonte wereld van artiesten en hun publiek. Hij voelt zich thuis in ‘Le Cirque Fernando’, ook de geliefde verblijfplaats van Edgar Degas, Auguste Renoir en Georges Seurat. Andere favoriete verblijfplaatsen van de schilder zijn: het circus en later danszaal ‘Folies-Bergères’, de danszaal ‘Moulin de la Galette’, en ook de music-hall ‘Moulin-Rouge’. Hij leert de fascinerende verkoopster Yvette Guilbert kennen, de vrouwelijke clown ‘Cha-U-Kao’, de Spaanse danseres ‘La Macarona’, de danseres ‘Môme Fromage’, het blonde meisje van plezier ‘La Goulue’, en de slangenmens ‘Valentin le Désossé’.

Zoals vele schrijvers voelde Toulouse-Lautrec zich aangetrokken tot de wereld van de prostitutie. Regelmatig nam hij voor enige tijd zijn intrek in een bordeel. De meisjes van plezier aanvaardden de schilder en duldden hem als één van hun. Ze noemden hem ‘Mijnheer Henri de schilder’. Van zijn kant waardeerde hij hun spontaniteit en vrijmoedigheid. In zijn schilderijen tastte hij verder dan het schilderachtige van het bordeel-salon. Hij gaf een waarheidsgetrouw beeld van deze dochters van de armen, die zich aanboden aan de zonen van de welgestelden. Hij schilderde de meisjes, terwijl ze zich wasten, kleedden, ontbeten, in het salon op klanten wachtten, zich in de spiegel bekeken en elkaar liefkoosden.