Expressionisme

Het expressionisme ontstond als reactie op de overheersing van het natuurwetenschappelijke denken die de mens en de maatschappelijke werkelijkheid in een voorgevormd keurslijf dreigde te plaatsen. Hiertegenover stelden de expressionisten een ‘nieuwe werkelijkheid’, die een innerlijke stem gaf aan de achter het ordelijke wetenschappelijke denken broeiende chaos van het verval van de realiteit en van de omkering van waarden.

Vermits het er in het expressionisme niet om ging een perfecte kopie te leveren van de natuur, maar om de formele vormgeving van geestelijke en vitale krachten, was voor de schilders de uitdrukkingskracht van de lijnen en de elementaire werking van de kleuren belangrijk. Vaak zijn de wederzijdse betrekkingen daarom slechts zeer grof of in verwrongen, of misvormde vorm weergegeven. Eenvoudige, gesloten vormen met een vaak archaïsche uitdrukkingskracht overheersen.