Atonale muziek

Luister even naar een voorbeeld van atonale muziek: het Kinderstukje van Anton Webern uit 1924.

En naar een stukje tonale muziek uit 1788, geschreven door Wolfgang Amadeus Mozart :

Spotprent uit 1913 over een Schönbergconcert.

In het eerste decennium van de twintigste eeuw begon in Oostenrijk de opstand tegen de muziek van de late Romantiek. In Wenen werkten Anton Schönberg en zijn leerlingen Anton Webern en Alban Berg aan de meest radicale omwenteling in de muziek. Ze vonden dat het eeuwenoude toonsysteem, waarin sommige tonen altijd belangrijker zijn dan anderen, zijn tijd had gehad en dat er een nieuw systeem moest komen, waarin alle tonen even belangrijk waren. Die muziek werd atonaal genoemd, omdat je er geen vaste toonaard meer in kon horen, en ook verdween daarmee het begrip “mooie” en “lelijke” samenklanken: consonanten en dissonanten.

De mensen in Schönbergs tijd verklaarden hem krankzinnig, en nog steeds hebben veel muziekliefhebbers moeite met de atonale muziek. Je zou er eigenlijk een paar nieuwe oren voor op moeten kunnen zetten, die niet zijn vastgeroest in het luisteren naar al die eeuwen tonale muziek. Maar veel luisteren met je gewone oren helpt ook heel goed.